Próba konceptualizacji budowy narodowego, zintegrowanego systemu świadomości sytuacyjnej

Abstrakt

Zatwierdzona 12 maja 2020 r. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego definiuje zasadnicze zagrożenia w środowisku bezpieczeństwa oraz wartości, interesy narodowe i cele strategiczne Rzeczypospolitej Polski w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego. Zawiera ona cztery filary dotyczące odpowiednio: bezpieczeństwa państwa i obywateli, Polski w systemie bezpieczeństwa międzynarodowego, tożsamości i dziedzictwa narodowego oraz rozwoju społecznego, gospodarczego i ochrony środowiska. W filarze pierwszym znajdują się następujące obszary: zarządzanie bezpieczeństwem narodowym; odporność państwa i obrona powszechna; Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej; cyberbezpieczeństwo; przestrzeń informacyjna. Z kolei w obszarze (3) znajdują się zadania dla Sił Zbrojnych w ramach systemu bezpieczeństwa państwa w postaci „Wzmocnienie zdolności operacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do odstraszania i obrony przed zagrożeniami bezpieczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem podniesienia poziomu mobilności i modernizacji technicznej: (…) 3.6 Zbudować narodowy, zintegrowany system świadomości sytuacyjnej, oparty na różnych rodzajach środków rozpoznania, łączności, dowodzenia, w tym krajowych systemach satelitarnej obserwacji Ziemi i systemach bezzałogowych statków powietrznych działających w strukturach sieciocentrycznych, przy zachowaniu pełnego bezpieczeństwa kryptograficznego. Budować narodowe zdolności w zakresie komunikacji satelitarnej.” Właśnie konceptualizacja budowy takiego systemu stanowiąca w ogólności jedynie  zarys tego procesu stanowi tematykę tej publikacji.