EWOLUCJA BEZPIECZEŃSTWA MORSKIEGO NATO W BASENIE MORZA BAŁTYCKIEGO – WNIOSKI DLA POLSKI

Abstrakt

Artykuł podejmuje problem ewolucji morskiego wymiaru bezpieczeństwa NATO w basenie Morza Bałtyckiego oraz jej konsekwencji dla bezpieczeństwa morskiego Polski. Punktem wyjścia jest założenie, że Bałtyk, postrzegany po zakończeniu zimnej wojny jako przestrzeń rosnącej współpracy i stabilizacji, przekształcił się w ostatnich latach w obszar intensywnej rywalizacji strategicznej, w którym nakładają się zagrożenia militarne, hybrydowe, infrastrukturalne i informacyjne. Celem głównym artykułu jest analiza ewolucji podejścia NATO do bezpieczeństwa morskiego w regionie Morza Bałtyckiego oraz określenie wynikających z niej implikacji dla Polski. W artykule zastosowano jakościowe podejście badawcze, oparte na analizie krytycznej źródeł, analizie porównawczej, analizie instytucjonalno-funkcjonalnej oraz podejściu systemowym. Pozwoliło to na zestawienie poziomu sojuszniczego z narodowym oraz uchwycenie związków przyczynowo-skutkowych między przeobrażeniami regionalnej architektury bezpieczeństwa a sytuacją Polski. Ustalenia wskazują, że NATO przeszło na Bałtyku od modelu bezpieczeństwa opartego na współpracy do modelu skoncentrowanego na odstraszaniu, obronie oraz reagowaniu na zagrożenia wielowymiarowe. Jednocześnie wzrost aktywności Sojuszu w regionie, choć wzmacnia bezpieczeństwo Polski, nie kompensuje w pełni ograniczeń narodowych zdolności morskich. W konsekwencji Polska stoi przed koniecznością równoczesnego pogłębiania integracji sojuszniczej oraz odbudowy własnego potencjału morskiego, obejmującego nie tylko Marynarkę Wojenną RP, ale również system rozpoznania, ochronę infrastruktury krytycznej i spójność krajowej architektury bezpieczeństwa morskiego.